ZA pacemaker to małe urządzenie medyczne, które pomaga kontrolować bicie serca poprzez stymulację elektryczną. Wykorzystuje elektrody do wysyłania impulsów do serca w celu utrzymania regularnego tętna. Lekarze zalecają rozruszniki serca, gdy bicie serca jest zbyt wolne, zbyt szybkie lub nieregularne, na przykład w przypadku arytmii. W sobotę, 9 lipca, o godz. 10.00 w Koszalińskiej Bibliotece Publicznej przy placu Polonii 1 rozpocznie się spotkanie poświęcone zaburzeniom rytmu serca, terapii i życia z wszczepionym rozrusznikiem lub kardiowerterem-defibrylatorem. W czasie spotkania uczestnicy uzyskają podstawowe informacje o w ablacja ablacja i jazda samochodem AI w medycynie aspiryna borelioza choroba nerek cukrzyca demencja dieta dieta wegetariańska działania uboczne geny guzki tarczycy ICD kardiowersja elektryczna kwasy omega-3 leki leki przeciwpłytkowe migotanie przedsionków muzyka i serce muzyka i zdrowie nadciśnienie nadciśnienie tętnicze naturalne Prosto z serca. 14 marca 2008. 4 minuty czytania. W naszej kolekcji nie może zabraknąć 'Serca' Amicisa, na którym wychowało się kilka pokoleń. Książka nieco zapomniana i dziś - w nowej adaptacji językowej - może zaciekawić młodych czytelników. A jej przesłanie wcale nie straciło sensu. Kiedy pytam starszych znajomych, co Być może słyszałeś o dwóch małych urządzeniach, których lekarze używają do leczenia problemów z sercem: rozrusznikach serca i ICD (wszczepialne kardiowertery-defibrylatory). Używają ich, gdy masz problem z sercem zwany arytmią. Kiedy to masz, twoje serce może bić zbyt wolno, zbyt szybko lub w nieregularnym rytmie, w zależności od tego, jaki masz. jelaskan hambatan dan tantangan dalam penegakan ham di indonesia. Udzielenie pierwszej pomocy, która ma wszczepiony stymulator (sztuczny rozrusznik) serca lub kardiowerter-defibrylator, może uratować jej życie! Jak rozpoznać taką osobę? Powinna mieć na nadgarstku zieloną lub niebieską bransoletkę z informacją o rozruszniku albo defibrylatorze. Sprawdź, jak udzielić pierwszej pomocy osobie z urządzeniem kardiologicznym, która straciła przytomność lub zasłabła. Osoba z wszczepionym stymulatorem serca powinna mieć na ręce zieloną bransoletkę, a z kardiowerterem-defibrylatorem - niebieską. 1. Sprawdź, czy osoba nieprzytomna ma zieloną lub niebieską bransoletkę i zadzwoń pod numer 999 albo 112. Kiedy zobaczysz nieprzytomną osobę na ulicy, a na jej ręku niebieską bransoletkę z napisem “Mam kardiowerter-defibrylator” lub zieloną „Mam stymulator serca”, natychmiast zadzwoń na pogotowie ratunkowe (999) lub numer alarmowy (112) i przekaż informacje, że pomocy potrzebuje pacjent z implantem kardiologicznym, a następnie postępuj zgodnie ze wskazówkami dyspozytora. Jeśli widzisz osobę z opisaną wyżej bransoletką, która siedzi na ławce, jest przytomna, ale widać, że źle się czuje - zaoferuj jej swoją pomoc. Zapytaj, co jej dolega, a w przypadku takich objawów jak bóle w klatce piersiowej, zawroty głowy czy uczucie zbyt wolnej lub nierównej pracy serca koniecznie wezwij pogotowie. UWAGA. Osoby z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem mogą czasem doświadczać wyładowań urządzenia, objawiających się konwulsjami; pacjent po pojedynczym wyładowaniu zwykle nie wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej, ale sytuacja, w której wyładowania powtarzają się raz za razem, powinna być jak najszybciej oceniona przez wykwalifikowany personel medyczny. Wezwanie pogotowia ratunkowego w tym przypadku może uratować tej osobie życie. 2. Uciskając klatkę piersiową, nie bój się, że uszkodzisz rozrusznik serca / kardiowerter-defibrylator Uciśnięcia klatki piersiowej są najważniejszym elementem zabiegów reanimacyjnych i dlatego nie powinny być powodem wątpliwości, czy przy okazji nie uszkodzimy wszczepionego rozrusznika serca lub kardiowertera, tym bardziej że nie ma takiego ryzyka. Zatem z punktu widzenia resuscytacji nie ma znaczenia, czy osoba nieprzytomna ma wszczepiony stymulator lub kardiowerter-defibrylator i reanimacja tych pacjentów powinna wyglądać tak samo jak u osób bez implantu kardiologicznego. 3. Podczas reanimacji możesz poczuć lekkie, niegroźne mrowienie skóry Może się jednak zdarzyć, że podczas akcji resuscytacyjnej kardiowerter-defibrylator dostarczy wyładowanie. Dla osoby ratującej fakt ten nie jest groźny, ale może być powodem uczucia nieprzyjemnego "mrowienia" skóry. Można się przed tym uchronić zakładając gumowe/silikonowe rękawiczki. 4. Reanimacja zewnętrznym defibrylatorem - ważne różnice Osoby z implantem kardiologicznym mogą być również reanimowane przy użyciu zewnętrznych defibrylatorów. Dotyczy to także urządzeń automatycznych (AED), które są coraz powszechniej spotykane na lotniskach, w sklepach czy urzędach, a udostępnione do użytku osobom bez przeszkolenia medycznego. Jednak w przypadku pacjentów z wszczepionym urządzeniem należy zwrócić uwagę na istotne różnice w postępowaniu. Pierwsza z nich, bardzo ważna zasada, dotyczy umiejscowienia elektrod defibrylujących AED. Jedna z nich powinna być umieszczona w górnej, prawej części klatki piersiowej. Ważne jest, aby upewnić się, czy w zalecanej okolicy nie znajduje się implant, gdyż elektroda AED nie powinna być umieszczona w jego bezpośrednim sąsiedztwie, ponieważ może uszkodzić wszczepione urządzenie. Druga różnica dotyczy pacjentów z implantowanym kardiowerterem-defibrylatorem. Gdy kardiowerter-defibrylator dostarczy wyładowanie, mięśnie gwałtownie się kurczą, a ciałem pacjenta wstrząsa konwulsja. Jeśli podczas przygotowań do defibrylacji zewnętrznej zauważymy podobny objaw, warto poczekać od 30 do 60 sekund. Jeśli w tym czasie osoba poszkodowana nie odzyska przytomności i/lub urządzenie nie powtórzy interwencji, można przeprowadzić defibrylację zewnętrzną. Osoby z implantami kardiologicznymi a kontrola w bramce magnetycznej na lotnisku Na lotnisku, jeśli jesteś pracownikiem kontroli i pasażer zgłosi Ci, że ma wszczepiony implant kardiologiczny, albo zobaczysz niebieską lub zieloną bransoletkę na jego ręku, poproś, aby płynnie przeszedł przez bramkę. Używanie do kontroli wykrywacza metalu nie jest zalecane, a używanie detektora z przodu lub z tyłu implantu jest zabronione. Najlepiej dokonywać kontroli ręcznie, bez wykrywacza metalu. 7. W innych instytucjach, gdzie są bramki magnetyczne należy postępować tak samo, jak w przypadku kontroli na lotnisku. W sklepie, kiedy przechodzi osoba z niebieską lub zieloną silikonową bransoletką i włącza się alarm, a ty jesteś pracownikiem ochrony, nie traktuj jej z niechęcią jak złodzieja. Poproś o pokazanie karty implantu i jeśli zachodzi potrzeba dokonaj dodatkowej kontroli, ale bez wykrywacza metali. Nie narażaj też pacjenta na przebywanie w środowisku pola magnetycznego, gdyż może mieć ono wpływ na pracę urządzenia i spowodować negatywne konsekwencje zdrowotne dla pacjenta. Materiał powstał w ramach akcji "Okaż serce niebieskiej bransoletce". Więcej informacji na stronie Materiały prasowe | Konsultacja: dr n. med. Patryk Krzyżak, Pracownia Elektrofizjologii i Elektroterapii Kardiologicznej w Szpitalu Bielańskim w Warszawie Fot. Birgit Reitz-Hofmann/AdobeStock Opublikowano: 18:43Aktualizacja: 10:37 Fachowo rozrusznik serca nazywa się stymulatorem serca. Wszczepiany jest w okolice klatki piersiowej i ma za zadanie unormować pracę mięśnia sercowego. Powikłania rozrusznika serca zdarzają się bardzo rzadko, a sam zabieg wszczepienia jest prosty i bezbolesny. Rozrusznik serca – komu jest wszczepiany?Jak wygląda wszczepienie rozrusznika?Rekonwalescencja po wszczepieniu rozrusznikaRozrusznik serca – ograniczeniaJak długo można żyć z rozrusznikiem serca? Nasze teksty zawsze konsultujemy z najlepszymi specjalistami Rozrusznik serca jest elektronicznym, niewielkim urządzeniem o masie maksymalnie 30 g. Można porównać go do niewielkiego zegarka. Odchodzą od niego elektrody, które przytwierdza się do serca podczas zabiegu wszczepienia rozrusznika. Urządzenie jest zalecane osobom z różnymi zaburzeniami rytmu serca – gdy bije ono zbyt wolno, niemiarowo, przy niezsynchronizowanych skurczach komór. Lekarze proponują wszczepienie rozrusznika serca również tym osobom, które są zagrożone zatrzymaniem akcji serca. Stymulator serca pobudza je za pomocą impulsów elektrycznych, co wspomaga lub uzupełnia braki w jego naturalnej aktywności elektrycznej. Baterie w rozruszniku serca są wymieniane co kilka lat – od 3 do 8, w zależności od natężenia pracy. Powikłania przy rozruszniku serca są dość rzadkie. Należą do nich między innymi zakażenie rany pooperacyjnej, krwawienie czy zespół stymulatorowy. Do poważniejszych powikłań zalicza się zapalenie wsierdzia i zatorowość płucną, jednak są to niezwykle rzadkie przypadki. Stymulator serca jest zakładany tym osobom, których praca serca jest zaburzona – impulsy elektryczne nie są miarowe, są zbyt słabe lub nie dostają się do wszystkich warstw układu przewodzącego. Jest on również wsparciem naturalnej pracy serca, gdy pobudzające je impulsy są zbyt słabe. Zanim zostanie podjęta decyzja o wszczepieniu rozrusznika, osoba chora przechodzi szereg odpowiednich badań diagnostycznych. Do zespołów chorobowych, przy których stosuje się rozrusznik serca, należą: migotanie przedsionków, kardiomiopatia, blog pęczka Hisa, bradykardia, bloki po zawałach, blok przedsionkowo-komorowy, zespół wydłużonego QT i zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Odporność, Good Aging Naturell Selen Organiczny 200 µg, 365 tabletek 73,00 zł Odporność Naturell Omega-3 500 mg, 240 kaps. 30,00 zł Odporność Naturell Uromaxin + C, 60 tabletek 15,99 zł Odporność WIMIN Twój mikrobiom, 30 kaps. 79,00 zł Odporność Naturell Ester-C® PLUS 100 tabletek 57,00 zł Jak wygląda wszczepienie rozrusznika? Stymulator serca jest wszczepiany na sali zabiegowej, pod kontrolą aparatu rentgenowskiego (RTG) – lekarze mają więc pełną kontrolę nad zabiegiem. Nie jest konieczne znieczulenie ogólne – wystarczające jest miejscowe. Po lewej stronie klatki piersiowej wykonuje się niewielkie nacięcie skóry, a następnie tworzy się „kieszonkę”, która będzie miejscem na rozrusznik. Następnie umieszcza się 1–2 elektrody w sercu, które łączone są z rozrusznikiem. Kolejny krok to odpowiednie zaprogramowanie rozrusznika i sprawdzenie go. Rozrusznik jest zaszywany. Rutynowy zabieg wszczepienia rozrusznika trwa około 30 min, chociaż zależnie od indywidualnego stanu pacjenta może trwać dłużej. Kolejnym zabiegiem po wszczepieniu stymulatora jest zazwyczaj wymiana baterii w rozruszniku lub całego urządzenia po kilku, kilkunastu latach. Rekonwalescencja po wszczepieniu rozrusznika Po zabiegu pacjent zostaje w szpitalu na około 24 godziny. Personel medyczny obserwuje jego ogólny stan, ranę po wszczepieniu i sprawdza, czy nie pojawiają się objawy wskazujące na powikłania. Wykonywane jest również kontrolne badanie RTG. Przed wyjściem ze szpitala pacjent zostanie odpowiednio poinstruowany i skierowany na kontrolę rozrusznika w odpowiednim terminie. Zobacz także Rozrusznik serca – ograniczenia Wielu pacjentów mających perspektywę założenia stymulatora zastanawia się, jak żyć z rozrusznikiem serca. Wszystko zależy oczywiście od indywidualnego stanu pacjenta, jednak ograniczenia, jakie niesie rozrusznik, są niewielkie i proste do zapamiętania. Osoby z rozrusznikiem mogą uprawiać sporty, normalnie pracować i podróżować. Nie da się jednak całkowicie zapomnieć o tym, że ma się pod skórą taką „pomoc”. Konieczne są regularne kontrole u kardiologa (nie za często, co pół roku lub nawet co rok). Co kilka lat ma miejsce wymiana baterii w rozruszniku. W czasie wizyt u innych lekarzy należy poinformować ich o rozruszniku. Podczas podróży, szczególnie na lotniskach, należy zgłaszać posiadanie stymulatora serca i mieć przy sobie jego kartę identyfikacyjną, ponieważ może on włączyć bramki bezpieczeństwa. Zaleca się również rezygnację ze sportów, podczas których rozrusznik mógłby zostać mechanicznie uszkodzony, np. w czasie upadku. Jak długo można żyć z rozrusznikiem serca? Jest to kwestia indywidualna, jednak stosunkowo młode osoby ze wszczepionym rozrusznikiem dożywają późnej starości. Rozrusznik nie skraca życia, a znacznie je wydłuża, ponieważ urządzenie wspiera pracę serca. Ważne jest oczywiście, aby zgłaszać się na regularne kontrole lekarskie. Najnowsze w naszym serwisie Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Aleksandra Parszczyńska Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy Rozrusznik serca – co to takiego? Rozrusznik, czyli stymulator serca to urządzenie elektryczne, którego celem jest pobudzanie rytmu serca pacjenta. W jego skład wchodzą jedna lub więcej elektrod wprowadzanych do jam serca poprzez żyły i sam stymulator z bateriami wszczepiany podskórnie na klatce piersiowej. Pojemnik stymulatora nie jest praktycznie żadnym obciążeniem, ponieważ waży jedynie 20-30 g. Okres działania baterii w rozruszniku serca to około 10 lat. Po tym czasie elektrody w sercu mogą pozostać te same, ale stymulator należy wymienić na nowy. Czytaj więcej w temacie: Jak skutecznie obniżyć ciśnienie krwi? W jakich sytuacjach niezbędne jest wszczepienie rozrusznika serca? Rozruszniki serca są obecnie bardzo nowoczesnymi urządzeniami. Oprócz częstotliwości rytmu serca, specjalista może także indywidualnie dostosować napięcie i czas trwania wysyłanych impulsów elektrycznych. Stymulatory serca są stosowane przede wszystkim w zaburzeniach rytmu serca, aby uregulować jego pracę. Wpływa to nie tylko na poprawę samopoczucia pacjenta, ale także zapobiega groźnym omdleniom czy zmniejsza ryzyko wystąpienia nagłego zatrzymania krążenia. Wśród podstawowych wskazań można wymienić: zaawansowane bloki przewodzenia przedsionkowo-komorowego, migotanie przedsionków z wolną czynnością czy choroba węzła zatokowego, będącego podstawowym fizjologicznym stymulatorem pracy serca. Czytaj więcej w temacie: Zdrowe serce po 50 roku życia. Ograniczeniem do wszczepienia rozrusznika może być miejscowy stan zapalny w okolicy, w której ma być zlokalizowany stymulator. Pamiętajmy również, że rozrusznik serca jest rozwiązaniem trwałym, dlatego nie powinno się go stosować w przypadku okresowych zaburzeń rytmu serca. Jak przebiega zabieg wszczepienia stymulatora serca? Zabieg wszczepienia stymulatora serca odbywa się w warunkach sali operacyjnej, aby zminimalizować ryzyko powikłań, związanych z zakażeniem. Operacja najczęściej poprzedzona jest podaniem pacjentowi leku uspokajającego, ale w większości przypadków wykonuje się ją w znieczuleniu miejscowym. Elektrody do jam serca wprowadza się poprzez żyłę podobojczykową lub szyjną pod kontrolą radiologiczną. Drugim etapem zabiegu jest wszczepienie samego stymulatora. Polega ono na nacięciu skóry najczęściej w okolicy podobojczykowej, implantacji rozrusznika i zaszyciu powstałej rany. Czytaj więcej w temacie: Co może powodować palpitacje serca? Czy zabieg wszczepienia rozrusznika serca jest bezpieczny? Sam zabieg wszczepienia stymulatora serca wiąże się z takimi możliwymi powikłaniami jak powstanie krwiaka, odmy opłucnowej na skutek przebicia jamy opłucnej, odmy podskórnej, a skrajnie rzadko przebicia worka osierdziowego czy serca. W późniejszym etapie natomiast może dojść do przemieszczenia się elektrody, co prowadzi do nawrotu zaburzeń rytmu serca czy zakażeń, włącznie z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia. Ze względu na fakt, że wszczepienie rozrusznika w wielu przypadkach jest ostatnią deską ratunku, a powikłania zdarzają się rzadko, nie należy odmawiać poddania się zabiegowi bez dokładnego rozważenia korzyści z niego płynących. Czytaj więcej w temacie: Czy ablacja może całkowicie wyeliminować arytmię? Jak wygląda życie z rozrusznikiem serca – rozrusznik a praca zawodowa Na temat życia z rozrusznikiem serca narosło wiele mitów. Prawda jest jednak taka, że nie stanowi on przeszkody w codziennym funkcjonowaniu i aktywności, takiej jak uprawianie sportów. A czy istnieje jakiś związek między wszczepieniem rozrusznika a pracą zawodową? Najczęściej nie, o ile pacjent nie pracuje ze sprzętami emitującymi pole elektromagnetyczne, które może ograniczać aktywność stymulatora. Pacjentom z rozrusznikiem zaleca się trzymać telefon komórkowy przy uchu po przeciwnej stronie od rozrusznika (najczęściej prawym), urządzenia do majsterkowania używać w odstępie co najmniej 15 cm od stymulatora, a krótkofalówki około 30 cm. Należy także unikać przebywania w okolicy burz – nie oznacza to jednak, że przy zapowiedzi nadchodzącego zjawiska atmosferycznego, trzeba opuszczać dom i wyjeżdżać. Po prostu zadbajmy o to, żeby znaleźć się w budynku, a nie na otwartej przestrzeni. Czytaj więcej w temacie: Co mogą oznaczać zaburzenia w pracy serca? W ujęciu medycznym, największą zmianą jest ograniczenie możliwości wykonania badania rezonansu magnetycznego. Pole elektromagnetyczne przez niego emitowane może uszkodzić rozrusznik, dlatego też w obliczu konieczności wykonania badania, niezbędne jest odłączenie elektrod, co u pacjentów z zaawansowanymi zaburzeniami rytmu może się okazać praktycznie niemożliwe. Katarzyna Wiak wszystko artykuly wiadomosci porady forum W WIADOMOŚCI Metalowe wstawki w sercu a życie codzienne Metalowe wstawki w sercu a życie codzienne Pacjenci mający rozrusznik serca, mogą normalnie i sprawnie funkcjonować w życiu codziennym. Muszą oni stosować się W ARTYKULE Wszystko co dziś wiemy na temat rozruszników serca wszczepienia rozrusznika serca wymienia się: różnego rodzaju zakażenia i infekcje (stałe oraz miejscowe) czy zaburzenia automatyzmu. Wizyta lekarska, fot. pantherstock Jak żyć ze stymulatorem W WIADOMOŚCI Na co musi zwracać uwagę osoba, która ma rozrusznik serca? uwagę osoba, która ma rozrusznik serca? Pacjenci posiadający rozrusznik serca mogą normalnie i samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym, ale ważne jest by przestrzegali wszystkich zaleceń W ARTYKULE Stała elektrostymulacja serca – przydatność kliniczna wszczepiany pod skórę generując regularne impulsy elektryczne. Najczęstszymi miejscami wprowadzenia elektrod rozrusznika są żyła podobojczykowa lub żyła odpromieniowa. Alternatywnymi miejscami są żyła udowa lub żyła szyjna W WIADOMOŚCI Rozrusznik serca problemów z utrzymaniem podstawowych funkcji życiowych. W takim przypadku wszczepienie rozrusznika ratuje życie. Objawy: utraty przytomności, które się powtarzają zawroty głowy, zaburzenia równowagi, niska W POŚCIE do osób, które mają wszczepiony rozrusznik: słyszałem, że jego czas życia wynosi 10 lat. To prawda? czy byliście zmuszeni wymieniać wcześniej? jak spr... osób, które mają wszczepiony rozrusznik: słyszałem, że jego czas życia wynosi 10 lat. To prawda? czy byliście zmuszeni wymieniać wcześniej? jak sprawdzić kiedy należy W ARTYKULE Jak problemy z ciśnieniem mogą utrudnić nam życie? zawsze wyższe niż ciśnienie krwi wywierane na ścianki żył. Ciśnienie krwi może ulegać zmianom w ciągu życia człowieka. Wpływ ma na to wiele czynników. Duże W WIADOMOŚCI Latanie samolotem a chore serce - co warto wiedzieć zanim wsiądziemy do samolotu? przypadku nielicznych chorób sercowo - naczyniowych lot samolotem może stanowić zagrożenie dla życia (pacjenci, którzy mogą mieć nagłe pogorszenie stanu swojego zdrowia). Kluczową rolę, przed podróżą W ARTYKULE Telemonitoring to lepsze efekty terapii i wymierne oszczędności stymulatory, kardiowertery-defibrylatory, rozruszniki do terapii resynchronizującej serca. Udowodniono, że te urządzenia przynoszą pacjentom korzyść kliniczną, przedłużają im życie, jak również poprawiają jakość życia W ARTYKULE Gdy serce nadaje nam rytm chcielibyśmy, aby nasze serca były posłuszne głowie, wiele z nich żyje własnym życiem. Współcześnie nie wierzymy już, że ten niewielki mięsień jest siedliskiem uczuć W WIADOMOŚCI Wskazania do wszczepienia rozrusznika serca Wskazania do wszczepienia rozrusznika serca Stymulator, inaczej sztuczny rozrusznik serca, to urządzenie, którego zadaniem jest elektryczne pobudzanie rytmu serca. Wyróżniamy dwa rodzaje stymulacji: przestrzenną oraz czasową W ARTYKULE Eksperci: zaktualizujmy wskazania do refundacji w badaniach obrazowych! wiąże się z poprawą dostępności do innych nowoczesnych metod terapeutycznych wydłużających życie chorych – mówi prof. Maciej Sterliński, kardiolog, przewodniczący Sekcji Rytmu Serca Polskiego W ARTYKULE Codzienne życie z wszczepionym urządzeniem kardiologicznym: co wolno, co jest dozwolone, czego lepiej unikać? Codzienne życie z wszczepionym urządzeniem kardiologicznym: co wolno, co jest dozwolone, czego lepiej unikać? Implantacja urządzenia kardiologicznego to ważny moment w życiu W WIADOMOŚCI Tachykardia – choroba niespokojnego serca żyła lub tętnica zdążyła się zasklepić. Po zabiegu zaleca się oszczędny tryb życia. Powikłania, jakie mogą wystąpić, to pojawienie się krwiaków w miejscu założenia W ARTYKULE Krioablacja – zimnem w źródło arytmii arytmii maleje wraz z wiekiem . Stąd w przypadku osób po 80. roku życia należy szczególnie starannie ocenić szanse pacjenta na wyleczenie arytmii 12›z 2 Wielu pacjentów z zaburzeniami rytmu serca ma wszczepiony stymulator serca, kardiowerter-defibrylator lub urządzenie do terapii resynchronizującej. Dr n. med. Maciej Kempa z Kliniki Kardiologii i Elektroterapii Serca Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego radzi, czego należy unikać, żyjąc z takim urządzeniem. Uprawianie sportu W wytycznych naukowych chorym na serce, w tym również pacjentom z wszczepionymi urządzeniami, wręcz zaleca się utrzymanie aktywnego trybu życia. Wszczepiony aparat ma przecież poprawić komfort życia pacjenta i jego wydolność fizyczną, a nie „przykuć go do łóżka”. Trzeba jednak pamiętać, że niektóre dyscypliny sportowe nie są zalecane osobom z wszczepionym urządzeniem kardiologicznym. Dotyczy to przede wszystkim sportów walki (np. boks czy karate), podczas uprawiania których może dojść do uszkodzenia skóry w miejscu implantacji, jak też samego urządzenia, bądź elektrod. Także dyscypliny, których uprawianie polega na wielokrotnym powtarzaniu tych samych ruchów, zwłaszcza górnej części ciała (np. wioślarstwo, kulturystyka) mogą być powodem problemów. Należy również pamiętać, że implantowane urządzenie, jakim jest kardiowerter-defibrylator, ma przerywać arytmie, jednak nie zapobiega ich wystąpieniu i pacjent musi sobie zdawać sprawę z faktu, iż może u niego wystąpić krótkotrwałe omdlenie. Z tego powodu na przykład nurkowanie czy wspinaczka wysokogórska i sporty motorowe nie są pacjentom zalecane. Aktywność fizyczna poprawia ogólną sprawność i wydolność organizmu, pozytywnie wpływa na samopoczucie, ale „aktywny tryb życia” oznacza w praktyce dla pacjentów z układami wszczepialnymi coś innego, niż dla całkowicie zdrowej osoby. Intensywne treningi cardio, które bardzo istotnie zmieniają zakres tętna w czasie treningu, nie są wskazane. Oparta na szybkich rytmach muzyki latynoamerykańskiej zumba, modny energiczny fitness na trampolinach – także lepiej nie. Co innego spokojniejsze zajęcia taneczne, do tego spacery lub nordic walking, pilates, joga – te są godne polecenia! Co z modnymi gadżetami do fitnessu? Pulsometry oraz inteligentne smartwatche mogą okazać się pomocne podczas aktywności – pacjenci na bieżąco monitorujący zakres tętna poczują się spokojniejsi. Urządzenia tego typu nie stanowią zagrożenia ani dla pacjenta, ani dla jego implantowanego urządzenia. W domu Czy mogę używać suszarki, prostownicy, depilatora? – pytają panie. Co z obsługą wiertarki, piły, szlifierki – często pytają panowie. Warto wiedzieć, że popularne w gospodarstwie domowym sprzęty nie stwarzają zagrożenia dla chorych z urządzeniami kardiologicznymi. Można bez obaw korzystać z mikrofali, blenderów i mikserów. Pamiętać jednak należy, iż działające urządzenia powinny być oddalone od implantu przynajmniej o 30 cm. Nie należy zatem sprzętów AGD przytulać do klatki piersiowej. Trzeba raczej utrzymywać je w odległości wyprostowanych ramion. To samo dotyczy kuchenek indukcyjnych, od których minimalna odległość, w jakiej pozostają implant i elektrody, to 60 cm (zalecenia różnią się w zależności od producenta stymulatora). Warto być ostrożnym przy obsłudze urządzeń wyposażonych w ostrza lub wiertła. Nie należy stosować blokad włączników. Urządzenie powinno się wyłączać natychmiast po zwolnieniu włącznika. Nie należy stosować profesjonalnych młotów pneumatycznych i wiertarek udarowych dużej mocy. Wszelkie urządzenia wyposażone w silnik spalinowy (kosiarki, dmuchawy do liści, pługi śnieżne) nie powinny pozostawać włączone w odległości mniejszej niż 30-50 cm od implantu. Spawanie jest zabronione. W podróży W czasie podróży różnymi środkami komunikacji warto pamiętać o ogólnych zaleceniach dla pacjentów z urządzeniami wszczepialnymi i odpowiednio przygotować się do wyprawy. Przede wszystkim zawsze warto mieć przy sobie opaskę z informacją o posiadanym urządzeniu – tak, by na wypadek konieczności udzielenia pomocy medycznej ratownicy oraz lekarze wiedzieli o wszczepionym urządzeniu od razu i odpowiednio dostosowali swoje działania medyczne. Warto pamiętać także o posiadaniu przy sobie informacji o stale przyjmowanych lekach i zaświadczeniu o wszczepionym urządzeniu. Ten dokument warto okazać na lotnisku, by przejść przez bramkę dedykowaną pacjentom z wszczepionymi urządzeniami. Należy dodać, że stosowane obecnie skanery całego ciała nie są groźne dla naszych pacjentów. Obecnie w niektórych miejscach, szczególnie często odwiedzanych przez turystów, stosowane są dodatkowe środki ostrożności, polegające na kontroli bagażu (torebki) i ewentualnie kontroli osobistej. Należy unikać w takiej sytuacji kontroli za pomocą ręcznego wykrywacza metali i okazać dokument potwierdzający posiadanie implantowanego urządzenia (podobnie jak na lotnisku). Istotnym zagadnieniem jest problem prowadzenia pojazdów przez osoby po implantacji stymulatora i kardiowertera-defibrylatora. Generalnie kierowanie pojazdem (niezawodowe) jest możliwe, jednak od implantacji i od ewentualnej interwencji defibrylatora powinno minąć kilka miesięcy (według zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego – cztery miesiące). Zalecany czas powstrzymania się od kierowania zależy od wskazań do wszczepienia urządzenia oraz od powodu interwencji urządzenia. Zagadnienie to wymaga dokładnego omówienia z prowadzącym kardiologiem. Bezpieczeństwo transmisji danych XXI wiek to ciągłe transmisje danych (komputery, telefony, radia). Urządzenia tego typu mogą być bezpiecznie stosowane przez naszych pacjentów, z zastrzeżeniem zachowania minimalnej odległości 15 cm od implantu. Dotyczy to różnego rodzaju tabletów, urządzeń grających, modemów, słuchawek, telefonów bezprzewodowych i komórkowych, krótkofalówek, konsoli gier. Co innego linie wysokiego napięcia i przemysłowe stacje przekaźnikowe – nie należy się do nich zbliżać! Granica bezpieczeństwa w tym przypadku to 6-10 m (w zależności od siły generowanego pola). Procedury medyczne Medyczne procedury diagnostyczne, takie jak badanie radiologiczne (w tym tomokomputerowe) czy EKG i badanie ultrasonograficzne są w pełni bezpieczne dla naszych pacjentów. To samo dotyczy densytometrii (badanie gęstości kości) czy badań endoskopowych. Procedury stomatologiczne także są bezpieczne, przy zachowaniu minimalnej odległości aparatu stomatologicznego (np. aparatu do ultradźwiękowego usuwania kamienia nazębnego) wynoszącej 15 cm od implantu. Od niedawna także badanie za pomocą rezonansu magnetycznego jest możliwe do przeprowadzenia u osób z implantowanym stymulatorem czy kardiowerterem-defibrylatorem. Warunkiem jest jednak posiadanie nowoczesnego implantu, mającego odpowiednie atesty, oraz odpowiednich elektrod. Konieczne jest też specjalne przeprogramowanie urządzenia na czas badania. Część procedur medycznych nie jest wskazana do zastosowania u osób z wszczepionymi kardiologicznymi urządzeniami elektronicznymi, co nie oznacza, że w pewnych okolicznościach nie mogą być wykonane. Dotyczy to różnego rodzaju neurostymulacji, stosowania pola magnetycznego, diatermii, elektrokoagulacji, elektrolizy, elektrowstrząsów, jontoforezy, litotrypsji i innych. Także pomiary ilości tkanki tłuszczowej, oparte na metodzie elektrycznej, są przeciwwskazane. Jednak w pewnych okolicznościach wszystkie te procedury, przy zapewnieniu odpowiednich warunków, mogą zostać wykonane. Naczelną zasadą, o której powinni pamiętać pacjenci jest to, żeby zawsze przed jakąkolwiek procedurą medyczną poinformować lekarza o posiadaniu wszczepionego urządzenia. Podstawą bezpieczeństwa jest więc możliwie największa wiedza i zdrowy rozsądek. Warto też, aby pacjent wiedział, czy jest „stymulatorozależny”, czyli, czy rytm jego serca w pełni zależy od wszczepionego mu urządzenia. W takich sytuacjach ostrożność jest szczególnie zalecana. Należy także podkreślić, że każda nietypowa sytuacja, na przykład gdy stymulator umieszczony jest w powłokach brzusznych, pacjent ma elektrody nasierdziowe itp., wymaga osobnego, szczegółowego omówienia w lekarzem.

życie z rozrusznikiem serca forum